«Էյնջելի սիրտը» (Angel’s Heart) ֆիլմըհիշեցի, երբ կարդացի, որ ԱրամՄՊ3-ըինչ-որբանէասելԱվստրիայիներկայացուցիչէնախմախանհասկանալիարարածին, հետոէլ«հաշտվել»:
Չէ, իհարկե, սատանային հոգին ծախելու պաթոսը կհանենք, ես նման բան չեմ պնդում, բնականաբար, բայց զուգահեռներն անցնում են անկախ ինձնից ու առանց պաթոսի էլ: Կարելի է էդ ֆիլմի իմաստն ընդունել փոխաբերաբար, բայց չէ՞ որ էնտեղ էլ հենց երաժշտության մեջ հաջողության հասնելու համար Էյնջելը ետ է կանգնում ... շատ բաներից, նաև՝ սկզբունքներից:
Հիմա Արամն ինչի՞ հաշտվեց: Բնականաբար, որ շարունակի մասնակցել, որ հենց էդ կոնչիտայանմանների համար ստեղծված էդ անհեթեթ մրցույթն իրեն չբոյկոտի, որ ինքը հայտնի դառնա, որ հաջողություն ունենա: Մի խոսքով, որ, որ, որ... ինչը որ թելադրում է շոու բիզնես կոչվածը:
Ինքը փորձել էր արդարանալ, որ հոմոֆոբ չի, այլ հումորիստ, հումոր է արել: Որ սերը սեր է, մարդս՝ մարդ, և այլն: Իսկ ու՞ր մնաց սկզբունքայնությունը: Իսկ սկզբունքայնություն չկա: Ամեն ինչ հանուն հաջողության ու հայտնիության, և կարելի է արդարանալ հումորիստ լինելու փաստով: Իսկ սկզբունքայնությունը եվրատեսիլով չվերացավ, սկզբունքայնություն չկար վաղուց արդեն, երբ Արամն իր ընկերների հետ ծաղրում էր Վարդան Մամիկոնյանին՝ նրան արվամոլ ներկայացնելով: Ու էլի արդարանալով, որ հումոր էին անում:
Էնպես որ, պետք չի սկզբունքայնություն սպասել նրանից: Նրան պետք է եվրատեսիլի բեմը, պետք են շրջագայություններն ու հայտնիությունը: Իսկ էդ միրուքավոր հիմարի հետ գրկախառնվելը հայ տղամարդու համար... դե լաաավ, հո դրանից մարդը չդադարեց տղամարդ մնալ: Չդադարեց, իհարկե: Բայց առաջին ու դժվար քայլն արդեն արվել է: Հանրությունը տեսել է, զզվանք է ապրել, բայց էլի, առաջին անգամն է զզվելի: Քիչ-քիչ սովորական կդառնա, ո՞վ գիտի, երկու – երեք տարի հետո էդ միրուքավորը կամ իր նմանը կգա համերգներ տալու, մենք էլ երեխեքի ձեռքեր բռնած կգնանք համերգ նայելու (կամ մի՞թե մեր երեխաները չեն նայելու էս տարվա եվրատեսիլը): Հա, ի՞նչ, մի հատ նայելով ի՞նչ պիտի փոխվի որ: Համ էլ հիմա էն դարն ա, որ...
Բայց էս ամենի հետ մեկտեղ մի շատ կարևոր բան ենք մոռացության տալիս: Եթե հանկարծ Արամ ՄՊ3-ը հաղթի, եվրատեսլիքը պիտի եկող տարի անցկացվի Հայաստանո՞ւմ: Իսկ ի՞նչ տարի է եկող տարին:
1915-2015... Ինչ-որ բան ասու՞մ են էս թվերը:
Եթե այո, ուրեմն հանգստացե՛ք ու խորը շունչ քաշեք: Հազար հատ եվրատեսիլ հաղթեք, հազար Արամ ՄՊ1000-ներով, եկող տարի էդ կարգի մայմունություններ Հայաստանում չպիտի լինեն:
Հանգստացեք ու լրջացեք
Image may be NSFW.
Clik here to view.
Չէ, իհարկե, սատանային հոգին ծախելու պաթոսը կհանենք, ես նման բան չեմ պնդում, բնականաբար, բայց զուգահեռներն անցնում են անկախ ինձնից ու առանց պաթոսի էլ: Կարելի է էդ ֆիլմի իմաստն ընդունել փոխաբերաբար, բայց չէ՞ որ էնտեղ էլ հենց երաժշտության մեջ հաջողության հասնելու համար Էյնջելը ետ է կանգնում ... շատ բաներից, նաև՝ սկզբունքներից:
Հիմա Արամն ինչի՞ հաշտվեց: Բնականաբար, որ շարունակի մասնակցել, որ հենց էդ կոնչիտայանմանների համար ստեղծված էդ անհեթեթ մրցույթն իրեն չբոյկոտի, որ ինքը հայտնի դառնա, որ հաջողություն ունենա: Մի խոսքով, որ, որ, որ... ինչը որ թելադրում է շոու բիզնես կոչվածը:
Ինքը փորձել էր արդարանալ, որ հոմոֆոբ չի, այլ հումորիստ, հումոր է արել: Որ սերը սեր է, մարդս՝ մարդ, և այլն: Իսկ ու՞ր մնաց սկզբունքայնությունը: Իսկ սկզբունքայնություն չկա: Ամեն ինչ հանուն հաջողության ու հայտնիության, և կարելի է արդարանալ հումորիստ լինելու փաստով: Իսկ սկզբունքայնությունը եվրատեսիլով չվերացավ, սկզբունքայնություն չկար վաղուց արդեն, երբ Արամն իր ընկերների հետ ծաղրում էր Վարդան Մամիկոնյանին՝ նրան արվամոլ ներկայացնելով: Ու էլի արդարանալով, որ հումոր էին անում:
Էնպես որ, պետք չի սկզբունքայնություն սպասել նրանից: Նրան պետք է եվրատեսիլի բեմը, պետք են շրջագայություններն ու հայտնիությունը: Իսկ էդ միրուքավոր հիմարի հետ գրկախառնվելը հայ տղամարդու համար... դե լաաավ, հո դրանից մարդը չդադարեց տղամարդ մնալ: Չդադարեց, իհարկե: Բայց առաջին ու դժվար քայլն արդեն արվել է: Հանրությունը տեսել է, զզվանք է ապրել, բայց էլի, առաջին անգամն է զզվելի: Քիչ-քիչ սովորական կդառնա, ո՞վ գիտի, երկու – երեք տարի հետո էդ միրուքավորը կամ իր նմանը կգա համերգներ տալու, մենք էլ երեխեքի ձեռքեր բռնած կգնանք համերգ նայելու (կամ մի՞թե մեր երեխաները չեն նայելու էս տարվա եվրատեսիլը): Հա, ի՞նչ, մի հատ նայելով ի՞նչ պիտի փոխվի որ: Համ էլ հիմա էն դարն ա, որ...
Բայց էս ամենի հետ մեկտեղ մի շատ կարևոր բան ենք մոռացության տալիս: Եթե հանկարծ Արամ ՄՊ3-ը հաղթի, եվրատեսլիքը պիտի եկող տարի անցկացվի Հայաստանո՞ւմ: Իսկ ի՞նչ տարի է եկող տարին:
1915-2015... Ինչ-որ բան ասու՞մ են էս թվերը:
Եթե այո, ուրեմն հանգստացե՛ք ու խորը շունչ քաշեք: Հազար հատ եվրատեսիլ հաղթեք, հազար Արամ ՄՊ1000-ներով, եկող տարի էդ կարգի մայմունություններ Հայաստանում չպիտի լինեն:
Հանգստացեք ու լրջացեք
Image may be NSFW.
Clik here to view.
